این تفکر که آدم ها به دو دسته ی خوب و بد تقسیم میشوند، به دو دسته ی سیاه و سفید، یک تفکر احمقانه بیش نیست! تصور دو دنیای متفاوت که در آن آدم ها یا از یاران خدا هستند، و یا از نیروهای اهریمنی و شیاطین به شمار می روند از گذشته های دور نیز همیشه بوده و هست. حالا گذشته از سیاستمداران که فرمانروایان کشور ها را یا طرفدار خود(نماد حق) و یا محور شرارت(تروریست!) می دانند، هر کدام از ما انسان ها در ضمیر نا خودآگاه خود نیز چنین قضاوت هایی داریم. لغت هایی مانند: “چه آدم بدی بود”، “خیلی کثافته” و… نشاندهنده ی این نکته است که ما هم، دنیا را سیاه و سفید می بینیم.

اما حقیقت اینگونه است که آدم ها نه سفید مطلق هستند و نه سیاه مطلق. آدم ها ترکیبی همگون از خوبی و بدی، نیکی و پلیدی، خدا و شیطان هستند. این آدم های خاکستری!

دل من حالش خوشه اصلا بلد نیست بگیره ولی خیلی تنگ میشه گاهی میترسم بمیره اما بازم به خودش میاد و سوسو میزنه باز حیاط خلوت سیتم و جارو میزنه میگم بهش تا کی میخوای عاشق بشی و بشکنی به روی خودش نمیاره میپرسه با منی

.......................خستم.......................خستم.......................خستم

نمیدونم چی می خوام من

 تو این دنیا .....

دلتنگی داره  رفیق تنهاییم میشه

من خستم از بودن به اجبار زیستن /گاهی از خودم میپرسم بود نبودم برای کسی مهمه/

هیچ دلبستگی به این دنیا ندارم من اینجااحساس خفقان میکنم ...

من عاقبت از اينجا خواهم رفت              پروانه اي كه با شب مي رفت

اين فال را براي دلم ديد

ديري است

مثل ستاره ها چمدانم را

از شوق ماهيان و تنهايي خودم

پر كرده ام , ولي

مهلت نمي دهند كه مثل كبوتري

در شرم صبح پر بگشايم

با يك سبد ترانه و لبخند خود را به كاروان برسانم

 اما, من عاقبت از اينجا خواهم رفت                            پروانه اي كه با شب مي رفت     

     اين فال را براي دلم ديد

براي سال ها مينويسم ...... سال ها بعد كه چشمان تو عاشق ميشوند....... افسوس كه قصه ي مادربزرگ درست بود...... هميشه يكي بود يكي نبود

جايی آن دورترها...دنبال چيزی ميگردم که مردم بهش شادی ميگوييند

چه رویایی و زیباست قصّه ماهی و آب دریا ،؛، امّا قصّه ی من و نیاز هایم قصّه ی دیگریست !

کرم خاکی و خاک !

کلافه ام از افکار پراکنده ای که مادام در مغزم جاریست .

خسته ام زیرا که مغلوب افکار پراکنده ی جاری در مغزم شده ام .

عاصی ام زیرا که توانایی بیرون راندن افکار پراکنده ی جاری در مغزم را ندارم .

ای کاش می توانستم تمامی این ذرات معلق و پراکنده - که انها را با نام افکار می شناسیم - را به هم جفت کنم ، تا به گونه ای انسجام یابند که دیگر هیچ سلولی و هیچ مولکولی و هیچ عنصری قدرت از هم گسیختن انها را نداشته باشد .

وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند، وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است، وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم... وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند... و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند... وقتي تمام عالم را قفس مي بينم... بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم.. بي تفاوت مي گذرم

يه زوج ۶۰ ساله به مناسبت سي و پنجمين سالگرد ازدواجشون رفته بودند

بيرون كه يه جشن كوچيك دو نفره بگيرن. وقتي توي پارك زير يه درخت نشسته بودند يهو يه فرشتهء كوچيك خوشگل جلوشون ظاهر شد و گفت: به خاطر اينكه شما هميشه يه زوج فوق العاده بودين و تمام مدت به همديگه وفادار بودين من براي هر كدوم از شما يه دونه آرزو برآورده ميكنم.
زن از خوشحالي پريد بالا و گفت: اوه! چه عالي! من ميخوام همراه شوهرم به يه سفر دور دنيا بريم. فرشته چوب جادوييش رو تكون داد و پوف! دو تا بليط درجه اول براي بهترين تور مسافرتي دور دنيا توي دستهاي زن ظاهر شد!
حالا نوبت شوهر بود كه آرزو كنه. مرد چند لحظه فكر كرد و گفت: خب… اين خيلي رمانتيكه. ولي چنين بخت و شانسي فقط يه بار توي زندگي آدم پيش مياد. بنابراين خيلي متاسفم عزيزم… آرزوي من اينه كه يه همسري داشته باشم كه ۳۰ سال از من كوچيكتر باشه!
زن و فرشته جا خوردند و خيلي دلخور شدند. ولي آرزو آرزوئه. و بايد برآورده بشه. فرشته چوب جادوييش رو تكون داد و پوف! مرد ۹۰ سالش

شد!

نتيجهء اخلاقي: مردها ممكنه زرنگ بدجنس باشند ، ولي فرشته ها زن هستند

مي خوام روي تمام سنگ هاي دنيا بنويسم دلم واست تنگ شده و آرزو ميکنم يکي از اون سنگ ها به سرت بخوره تا بفهمي دل تنگي چه دردي داره ولي نه فايده نداره تو آدم بشو نيستي ميترسم کوهم رو سرت بريزه ولي بازم نفهمي ميدوني اصولا تو نوفهمي ؟؟

مهم نيست که خسته ام...مهم اينه که باد، بارون، آسمون مال منه مهم نيست که غمگينم...مهم اينه که الان پر از تجربه ام مهم نيست که يدونه غصه دارم...مهم اينه که يه عالمه بهانه دارم براي لبخند زدن... مهم نيست دلم شکسته...مهم اينه که خدا درون دلهاي شکسته ست

تقصیر من نبود که اینجا به دنیا آمدم .تقصیر هیچ کس نبود ،اما حالا هستم و روی شناسنامه ام نوشته اند فلانی ،فرزند فلانی ،متولد همین جایی که ایران می نامندش.

ایران .

کشور من ، که نمی دانم چرا تبدیل شده به غول بزرگی که از آن می ترسم ،می ترسانندم.

این را گفتم که بدانی اختیار زیادی نداشتم - نه من که همه ما - در انتخاب جایی که الان در آن زندگی می کنم.

جایی که حق طلبان زنده به گور می شوند و مجیزگویان لامذهب کیسه کیسه مال انباشته می کنند.

جایی که مدیریتهای قرون وسطایی و اعدام با طناب دار در ملا عام می خواهد دوباره رونق بگیرد تا یادمان نرود که زیاد دست از پا خطا نکنیم که این آینده دور و نزیک ماست.

و شهر من زنجان؛ یکی از شهرهای قرون وسطایی همین کشور است که وزیر کارش وعده ایجاد سالانه  یک میلیون شغل را داده بود و حالا که صندلی اش در وزارتخانه محکم شده به جای عمل به آن ،تحصیل کرده گان شهر من را بر سر سفره شهرداری تهران دعوت می کند ،آن هم با سمت رفتگری!

می دانم که نباید کار را عار دانست ،تنها چیزی که نمی دانستم این بود که شان و مقام تحصیل کرده گان شهر و کشورم در حد رفتگری است و ...

اصلا ای کاش نمی گفتند می خواهند اشتغال زایی بکنند،بیکار که بودیم لااقل یک درد داشتیم ولی  حالا که می خواهند  کار آفرینی هم بکنند تمام آبرو و حیثیتمان را به باد می دهند.

آخر بی انصاف ها ،مگر درد بی کاری برایمان کم بود که حالا اعضای شورای شهر سجاس رود آگهی استخدامی را با تمام افتخار تکثیر کرده تا درراستای اشغال زایی ، جوانان این شهر را به شهرداری تهران بفرستد!

حتما لازم بود چنین اشتغال زایی را در کارنامه مدیریتی تان ثبت کنید وبه عنوان شرایط ویژه  بنویسید  "با سه وعده غذای کافی و سرپناه؟!!!!"

حتما باید تمام بدبختی ها را به رخمان می کشیدید  و می گفتید به وضعی دچار آمده ایم که به نان شب محتاجیم و در نبودش از گرسنگی ایمانمان را هم از دست می دهیم!!!

یادم رفت بگویم که برای این کار با منت گواهی پایان خدمت یا اشتغال به تحصیل هم لازم بود تا اعضای شورای این شهر معرفی نامه ای را ضمیمه اش بکنند و همراه فرد متقاضی به شهرداری تهران بفرستند.