خدايا با من باش، مرا نجات بده از سردرگمي، از پوچي، از بيهودگي. بزرگي قدر دريا، قطره اي را منت گذار تا مرا ياري كند كه ياراي شناختت را داشته باشم، مرا ياري كن كه زبانم را به نامت آشنا كنم، خدايا قلبي دارم مملو از دوستي و حب تو، خدايا قلبم را به نورت روشن ساز تا بتوانم با چشماني باز آياتت را ببينم، خدايا مرا نجات دهنده اي جز تو سراغ نيست، با من باش تا آخرين نفس تا هنگامي كه مرا در گور مي نهند با من باش، با من باش در غصه ها، شادي ها، رنج ها، در همه ي لحظات با من باش، فقط تو را مي خوانم و مي گويم: خدايي بزرگ دارم ... مشكلاتم كوچك و حقير مي شود.

می خواهم اعتراف کنم و بخشیده شوم. می خواهم پیدا کنم و گم نشوم. می خواهم ببینم و فراموش نکنم. می خواهم بجنگم و پیروز باشم. می خواهم بنویسم و یاد شوم. من می خواهم و این زنده بودن مرا یاد می آورد. می خواهم دیوانه باشم و عاقل شوم. می خواهم ویران کنم تا ساخته شوم. می خواهم بشکنم تا بند زنم. می خواهم گوش کنم تا سنجیده شوم. می خواهم شاهد باشم تا بگذرم. می خواهم نفس بکشم تا لمس کنم. می خواهم بفهمم تا بزرگ شوم. می خواهم گریه کنم تا بخندم. می خواهم صدا کنم تا بفهمی که گنجشک ها تو را صدا نمی زنند. می خواهم گرم شوم تا خورشید باشم. می خواهم ببندم تا آزاد باشم. می خواهم سقوط کنم تا قانون دافعه را ثابت کنم. می خواهم ساکن شوم تا قانون جاذبه را بفهمم. می خواهم فیلسوف باشم تا سوال کنم. می خواهم زوال را ببینم تا هستی باشم. می خواهم خیال کنم تا کودک باشم. می خواهم خیره باشم تا درک کنم.

در این دنیای وارونه که هر لحظه ممکن است زمین سقوط کند یا خورشید یخ بزند جایگاه من کجاست. خدا را گم کردم. گفتند با چشم دلت ببین. چشم دلم را جا گذاشتم. در کودکی.

من می خواهم برگردم به کودکی تا خدا را پیدا کنم. در چشمان همان زنبوری که بر سر انگشت کوچکم بوسه زد. می خواهم خدا را پیدا کنم در صدای بادی که لای پره های دوچرخه ام می پیچید. می خواهم خدا را پیدا کنم در صدای شکستن شیشه ی همسایه. می خواهم خدا را پیدا کنم در یک بستنی قیفی. خدا را در چشم مادرم وقتی تا سپیده بر بالینم می نشست و دستمال خیس بر پیشانی تب دارم می گذاشت. خدا را پیدا کنم در گردش چرخ های کالسکه ی کوچکم. می خواهم خدا را پیدا کنم در صدای گربه ای که آواره اش کردم.

من به کجا رسیده ام بدون آنکه مسیری را طی کنم. من به کجا رسیده ام بدون آنکه گلی را پرپر کنم. وقتی می خواستم بخوابم خمیازه می کشیدم. چشمانم قرمز میشد. اما خواب کجاست؟ خواب من... رویای من... آرامش من... می خواهم برگردم به کودکی ام تا بهار را ببویم. تابستان را بخورم. پاییز را ببارم. زمستان را سفید باشم. تا روز ها روشن باشم و در شب ها تیرگی مطلق. روز پویایی است و شب نیز پویایی. این تعبیر آرامش است از زبان شکلاتی که در دست من است. بزرگی که می خواهد کودک باشد. می خواهم یک مورچه باشم. به راه لانه بروم. بار به دوش داشته باشم. می خواهم یک شن ریز باشم. خاک شوم. یا آدم شوم. یا آدم های مدعی را بپوشانم. می خواهم یک قطره آب باشم. یا سیراب کنم. یا بخشکانم. می خواهم نور باشم. بتابم. گرم کنم. پاک کنم.تطهیر کنم. می خواهم سرم را ببندم با دستمالی که بوی بهشت می دهد. شاید سردرد دلتنگی ام درمان شود. می خواهم... فقط می خواهم... و اصلا هم دوست ندارم قانع باشم....!!!

دلم خیلی برات تنگ شده.... اصلا گمت کردم... مثل اون قوی سپیدی شدم که بالای سر جفت مرده اش میشینه و انقدر آواز می خونه تا بمیره.... مثل اون برگ عاشق بهار شدم که می یفته و زیر پای عابرا ناپدید میشه... مثل اون گوله تگرگی شدم که به امید رود شدن میاد پایین ولی آخر هم می یفته رو آسفالت خیابون...مثل اون تکه سنگی شدم که به امید آدم شدن خاک میشه ولی...